Flores de ferro

Retomamos o costume, que a pandemia nos quitou, de xuntarnos cos nosos compañeiros do club de lectura irmá A Caramiña, da Pobra do Caramiñal. Xuntanza ben bonita, alegre e, desde logo, moi rica.

E para facer que a cita fora aínda máis agradable, tivemos a sorte de contar coa escritora María Rei Vilas para falar do seu libro Flores de ferro, lido polos dous clubes. Aprendemos de primeira man o que supón lanzarse á escrita, sendo profesora de bioloxía, e crear unha novela non só premiada, senón tamén desfrutada por moitísimos lectores.

Engaiolounos María sobre as historias que deron lugar á súa novela, duras moitas veces, pero necesarias que se coñezan. Historias de mulleres bravas que loitaron en tempos difíciles. Moi recomendable!

Nunca serei o teu heroe

Penúltima sesión do club de lectura dos Benxamíns, moitos xa sen máscara e todos con ganas de tomar un pouquiño de sol. O libro de María Menéndez-Ponte Nunca seré tu héroe engachou desde a primeira páxina. Todos os membros do club se viron reflexados nas aventuras e desventuras do protagonista, Andrés, un adolescente de 4ºESO. Problemas cos pais, problemas coa moza, problemas no instituto,….unha etapa vital complicada a adolescencia!

Que mellor que o patio do instituto para coñecer mellor a estos adolescentes, para que se coñezan mellor entre eles, que non todo vai ser compartir lecturas.

Comezou a brotar unha flor

Continuamos no mes do LIBRO, agora xa cun pé no mes de maio.

Nos recreos do mércores, leuse O principiño na biblio; o capítulo VIII encheu a biblioteca. Uxía, Mauro, Aya, Gabriel, Ainhoa, Robert, Leyao, Raquel e María saben que o galego, o castelán, o árabe, o portugués, o euskera, o catalán, o chinés, o inglés e o francés non deben ser valos, nin muros, nin cerrumes. As linguas son o pobo. Van e veñen coas persoas. Abren camiños e fan que broten as flores. Ben sabe diso Saint de Exupéry:

CAPÍTULO VIII

Aprendín ben pronto a coñecer esta flor. No planeta do principiño sempre houbera flores moi simples, adornadas cunha soa fila de pétalos, que apenas ocupaban sitio e que non molestaban a ninguén. Aparecían unha mañá entre a herba e apagábanse xa á tardiña. Pero aquela xermolara un día, dun gran chegado quen sabe de onde, e o principiño vixiaba atentamente esta poliña que non se asemellaba ás demais. Podíase tartar dun novo tipo de baobab. Mais o arbusto deixou de medrar axiña e comezou a botar unha flor. O principiño asistiu ao nacemento dun enorme rebento e pensou que de aí ía saír algo milagroso, pero a flor pechada no seu cuarto verde, non acababa de se engalanar. Elixía con coidado as súas cores, vestíase lentamente e axustaba un a un os seus pétalos. Non quería saír xa murcha como as papoulas, senón aparecer con todo o esplendor da súa fermosura. Era moi coqueta. Levaba xa moitos días poñéndose fermosa, ata que unha mañá, xusto á hora de se erguer o sol, apareceu.

Neste momento en que é tan necesaria a esperanza e que a paz xermole, non debemos contentarnos con flores “simples”, temos que procurar aquela que se luza “con todo o seu esplendor”. Ler e expoñer O principiño é unha emotiva forma de expresar esta arela, de regala e protexela.

Sacamos ao corredor o libro, tamén nas edicións en moitas outras das linguas en que esta obra se publicou: en gascón, irlandés, turco, lao, corso, siciliano, romanés, polaco, xaponés, crioulo martiquinés, romanesco, grego, búlgaro, eslovaco, ruso, coreano, húngaro, maltés e thailandés. Os libros únense con fíos de la nas cores da bandeira ucraína ao mapa do mundo. Son corredoiras que han traer a primavera. En cada unha delas ha prender a semente da que vai “saír algo milagroso”.

Oxalá maio remate cun tempo florido, cun tempo de paz.

Grazas a Mónica Fernández, amante do clásico francés, por permitirnos expoñer a súa colección no noso centro :):) Para ela, todas as flores!

Manela, Celia e Álex, coa cámara e o son: a mirada destes momentos bonitos do insti. Estamos xa desexando ver o vídeo!

As lerpeir@s “remando ao vento” de Frankestein

Foi ben interesante a sesión de hoxe sobre un clásico que ollamos coa mirada dos nosos tempos: Frankenstein ou o moderno Prometeo de Mary Shelley.

Rebeca contounos do mito clásico, condenado a vivir coa sombra do seu castigo por emular o poder dos deuses, e todas nos cuestionamos sobre temas que trata a obra: a adquisición da linguaxe, o interese polo saber, os límites éticos que debe ter o progreso científico, o ben e o mal, a vixencia dos clásicos…

O debate sobre a lectura, cos ventos de Mary Shelley – pois vimos tamén un fragmento da película dirixida por Gonzálo Suárez- levounos á actualidade e a reflexionar sobre o presente e o futuro. Vivimos nun mundo no que os extremismos e a falta de liberdades preocupan. Leyao contounos a súa visión sobre o que isto está a supoñer lonxe de Occidente. É inevitable que os ceos tormentosos nos muden o semblante, como personaxes dunha escena romántica dominada pola dureza das forzas da natureza. Mais afirmámonos no saber como porta para transformar a sociedade. Mozas coma estas énchennos de optimismo, conscientes de que o futuro pode ser liderado por elas!

Xa sen máscaras recuperamos felices os seus sorrisos 🙂

Achegamento interxeracional na Biblioteca Municipal

Marzo e abril foron meses de “alixeirar” os protocolos e van volvendo as nosas colaboracións coa OMIX e a Biblioteca do Concello. Desta volta os nosos libros uníronse aos da biblioteca Xerardo Díaz para unha fermosa iniciativa municipal no mes dos libros: nenos e nenas da Ludoteca e maiores do Centro de Día xuntáronse para ler, descubrir libros en distintos formatos e falar do que a lectura nos aporta: álbums ilustrados, cómics, libros con códigos QR, libros que nos falan do noso, doutros tempos e dos que están por vir. Iso somos tamén as Bibliotecas Escolares: un servizo público que ha de manter pontes co entorno.

De ruta con Resistencia

Abril, mes do libro e mes no que tivo lugar a primeira ruta literaria do club de lectura “Fraga de novio”. Partindo da lectura de Resistencia, de Rosa Aneiros, alá fomos tras os pasos de Filipa e Dinís, visitando o pequeno pobo costeiro de San Pedro de Moel e o Pinhal do Rei, imaxinándonos as súas vidas como se fosen reais. Como non, a viaxe tiña como punto central a visita ao antigo cárcere de Peniche, onde agora se ubica o Museu Nacional Resistencia e Liberdade. Lamentablemente, estaba pechado por reformas, polo que nos vemos na obriga de voltar noutra viaxe para ver as testemuñas dos presos políticos que alí estiveron.

Penedo da Saudade, San Pedro de Moel
Museu Nacional Resistencia e Liberdade

Como en Portugal sempre hai cousas que ver, aproveitamos para visitar Nazaré, San Martinho do Porto, Caldas da Rainha, Alcobaça,…e como non, Óbidos, e as súas fantásticas librerías.

Mosteiro de Alcobaça
Livraría do Mercado, Óbidos

A experiencia foi moi boa, compartindo libros e viaxe, así que xa estamos pensando na próxima lectura que nos leve de ruta para o curso que vén.

Álbums ilustrados para o Día do Libro!

O alumnado de 2º de ESO leu na biblioteca álbums ilustrados. Eses marabillosos obxectos “de desexo” para quen amamos a lectura e a arte. A calidade na ilustración e o bo facer da palabra escrita. Para nenos e nenas?, non! Os álbums ilustrados son libros sen idade. Só hai que abrilos e descubrir neles a vida!

Achegádevos a eles no Día do Libro! Nesta presentación poderedes atopar moitas recomendacións!

Radioteatro: presta unha cúpula xeodésica con Roberto Casal?

Era alá polo 2019 cando Roberto gravara co noso alumnado “Carta a ningures”. Antes “Ouigha con Castelao e compañía”, “Estamos vivos”… Roberto é da casa. E alegra moito volver telo connosco, darlle e recibir del unha aperta despois destes anos, anos en que A HISTORIA entrou en maiúsculas nas nosas vidas.

Cos vimbios do tema interdisciplinario -as emocións- e do proxecto do club de ciencias gravou este xoves un podcast que nos levará a unha cúpula xeodésica, a nosa cúpula xeodésica, “grande, forte, sen piares e resistente a furacáns”, un espazo que o alumnado ha sentir de seu, para falar, para ler, para rir, para soñar.

Primeiro, aprender do que o teatro aporta á radio, logo ler e, finalmente, á radio!

Grazas ao Concello e á OMIX por facer que este obradoiro de radioteatro fose posible. O alumnado do club de lectura ha gardar desta xornada unha boa lembranza e bos consellos para crear os seus podcasts.

Ponte nas ondas de novo na biblio!

Xa case se está a converter nun clásico que os profesionais de Ponte nas Ondas veñan ao insti para poñer en contacto á rapaza coa radio escolar. Desta volta tocoulles a un grupo do alumnado de Oratoria de 1º de ESO facer o obradoiro. Damián chegou só, o luns pola mañá cun gran maletón onde traía o seu equipamento para montar unha canle de radio improvisada na biblio, pero primeiro estivemos na aula de informática aprendendo a traballar coa voz. É incrible como cambiando a intensidade, a velocidade ou o ton podemos interpretar moitas situacións diferentes. Damián foinos dando trucos para poder aplicar as nosas diccións. Fixemos exercicios para vocalizar, ler anticipadamente, ir amodo cando o texto é complicado… O necesario para que os nosos podcast acaden o éxito na radio.

Despois traballamos co programa Audacity, para poder editar as nosas gravacións e puílas para eliminar os ruídos, silencios e incluso modificar a nosa voz!

Na biblioteca aprendemos a facer unha escaleta, que é como se chama o guión que se usa nos programas de radio. Hai que levalo todo preparado para que os nervios non nos xoguen unha mala pasada e quedármonos en branco cando estamos “no aire”. Por parellas creamos pequenas intervencións onde fomos tocando temas diversos: sendeirismo, animais, videoxogos, lecturas, educación física… Todo un abano diverso para crear un podcast de variedades.

Os escaravellos voan á tardiña

Cartas escondidas nunha casa que relatan unha antiga historia de amor, partidas de xadrez telefónicas, estatuas exipcias perdidas, plantas que senten emocións,… e desde logo escaravellos. Tres amigos, Jonás, Annika e David, intentan recompoñer, como as pezas dun puzzle, unha historia do pasado con ramificacións na actualidade. Os escaravellos voan á tardiña foi o último libro que lemos no club de lectura dos Benxamíns, considerado un clásico da literatura xuvenil da escritora sueca María Gripe, escrito en 1979. A pesar de contar con máis de 40 anos, envelleceu ben para encarar os comezos deste século XXI.