Cabalos e lobos

Unha bonita narrativa, rica en metáforas, compón o libro do xornalista vigués Fran P. Lorenzo Cabalos e Lobos, quinto libro deste curso no club de lectura de adultos.

Esta novela segue a vida do matrimonio alemá formado por Albert e Úrsula Beckmann, de como os seus negocios os levan a establecerse nun vibrante Vigo da primeira metade do século XX, dos seus descendentes e dunha historia que permanece oculta ata o final.

A homosexualidade ocultada, reprimida e perseguida durante a dictadura de Franco aparece moi ben descrita na novela. Tamén o nazismo do matrimonio Beckmann. Precisamente, relacionado coa Segunda Guerra Mundial, é interesante a mención ás trümmerfrauen, as “mulleres das ruínas”, mulleres que bloque a bloque, intentaban reconstruír a súa vida.

Ou por que a poesía ten menos lectores que a novela…

Resposta, atinada, provocadora, reflexiva… e moi ben escrita de Clara Tomé Mariño, de 2º de bacharelato:

Son consumidores serios de poesía os adictos a unha breve e perecedoira felicidade, inconformistas que con poucas liñas se conforman, unha especie en extinción á que ninguén protexe. Hoxe por hoxe a sociedade compóñena chimpancés sobreestimulados polas pantallas. Os emojis de corazóns e os “tk” substituíron ao Amor Cortés das cantigas medievais e levaron a que finalmente “se nubrase o sol eternamente”, a que “o mar se secase un instante” e que a “lapa do amor” de Bécquer se apagase de xeito indefinido. Cada vez menos xente fala de sentimentos e xa nin pola cabeza se nos pasa ler sobre eles en verso: son complexos e non entran nos nosos ilustrados cocos. A hermética e enigmática poesía tórnase difícil de descodificar se non se nos presenta en ceros e uns. Ás veces tamén resulta máis cómodo, aínda que sexa facer trampa, deixarlle a lectura da poesía ao nervio auditivo e non ao óptico: “The answer, my friend, is blowing in the wind” (Bob Dylan) ou “La vida es tan corta y el oficio de vivir tan difícil, que cuando uno empieza a aprenderlo, ya hay que morirse.” (Joaquín Sabina). E se lemos para evadirnos da realidade preferimos facelo durante o maior tempo posible; mellor que a fuga dure unha novela a que dure unha copla antes de ter que volver de novo ao cárcere. 

Carta ao 2021. Un ano de pandemia…

Esta semana cúmprese un ano do peche dos coles pola pandemia. A Covid-19 cambiou as nosas vidas: confinamentos, peches perimetrais, distancias, desinfección, apertas e bicos abeirados agardando poderen darse, medo… E tamén aprendizaxe, descubrir a importancia dos bos momentos, da liberdade do cotiá.

Dende o Departamento de Lingua Galega, o EDNL e a biblioteca, propuxemos en decembro ao alumnado escribir unha Carta ao 2021. Sumouse os curso de 1º, 2º, 3º de ESO e 1º de Bacharelato. De entre as cartas presentadas, seleccionamos dúas por nivel. A vida puxo atrancos no día a día das profes que o levamos e retrasamos a escolla. Cando o fixemos decidimos agardar ata esta semana para darlles ás alumnas e aos alumnos un pequeno galardón. Son Alexo Segade e Manuela Vázquez de 1º de ESO, Águeda Dios e Marta Cánive de 2º de ESO, Samuel Maneiro e Carlota León de 3º de ESO e María Rodríguez e Mariña Castelao de 1º de bacharelato. Parabéns!

Con estas cartas celebramos que resistimos, entre as correntes das fiestras abertas, as distancias nos corredores, as actividades en grupo anuladas, os protocolos estritos… PERO AÍ ESTAMOS, desexando que este 2021 sexa o ano en que recuperamos a LIBERDADE!

Dende o IES de Porto do Son para o 2021!!! Premede AQUÍ para ler os textos.

Carta ao 2021. Un ano de pandemia

Esta semana cúmprese un ano do peche dos coles pola pandemia. A Covid-19 cambiou as nosas vidas: confinamentos, peches perimetrais, distancias, desinfección, apertas e bicos abeirados agardando poderen darse, medo… E tamén aprendizaxe, descubrir a importancia dos bos momentos, da liberdade do cotiá.

Dende o Departamento de Lingua Galega, o EDNL e a biblioteca, propuxemos en decembro ao alumnado escribir unha Carta ao 2021. Sumouse os curso de 1º, 2º, 3º de ESO e 1º de Bacharelato. De entre as cartas presentadas, seleccionamos dúas por nivel. A vida puxo atrancos no día a día das profes que o levamos e retrasamos a escolla. Cando o fixemos decidimos agardar ata esta semana para darlles ás alumnas e aos alumnos un pequeno galardón. Son Alexo Segade e Manuela Vázquez de 1º de ESO, Águeda Dios e Marta Cánive de 2º de ESO, Samuel Maneiro e Carlota León de 3º de ESO e María Rodríguez e Mariña Castelao de 1º de bacharelato. Parabéns!

Con estas cartas celebramos que resistimos, entre as correntes das fiestras abertas, as distancias nos corredores, as actividades en grupo anuladas, os protocolos estritos… PERO AÍ ESTAMOS, desexando que este 2021 sexa o ano en que recuperamos a LIBERDADE!

Dende o IES de Porto do Son para o 2021!!!

https://issuu.com/home/published/selecci_n_carta_ao_2021__1_

A tía Mame

Poucas veces no que levamos de club de lectura, un libro creou tal polarización. Por un lado, estamos os que amamos á adorable tía Mame, chea de extravagancias, e polo outro, están os que a atoparon esaxerada, frívola.

A tía Mame aparece na novela homónima de Patrick Dennis, pseudónimo do escritor Edward Everett Tanner III no ano 1955. Nela relátase a vida dun orfo que vai vivir cunha tía que non coñecía. E así, deste xeito, o seu mundo vólvese cheo de cores, de aventuras, de humor,… Máis dun non puido evitar rir en alto mentres lía as súas páxinas. Semella o equivalente en novela da comedia clásica norteamericana.

O coronavirus levounos a facer a xuntanza mediante videoconferencia. Nunca suplirá ás xuntanzas fronte á fronte, pero polo menos serviu para reunir a gran parte dos membros do club de lectura.

Voltamos a unha novela en galego para o proximo mes, Cabalos e lobos, de Fran P. Lourenzo.

A elegancia do ourizo

Están os tempos complicados para facer unha xuntanza do club de lectura “Fraga de novio”. Só catro persoas (máximo permitido) participaron da última xuntanza. E despois A elegancia do ourizo.

Esta novela da francesa Muriel Barbery comeza presentándonos a unha persoaxe que oculta a súa intelixencia baixo un disfraz de porteira anodina. O seu traballo nun edificio de parisinos burgueses permítelle pasar desapercibida mentres desfruta coa literatura e a filosofía. Nese edificio está a outra gran protagonista, Paloma, unha nena de case 12 anos, moi intelixente e coa intención de suicidarse. Os seus “pensamentos profundos” tamén nos falan de filosofía e da beleza do arte.

A novela resulta ás veces complexa na súa lectura descritiva, e non a todo o mundo lle causan simpatía as persoaxes, pero vai mellorando cara ao final cando os dous mundos entran en contacto.

Para febreiro quedamos para tomar un té coa “Tía Mame” de Patrick Dennis.

Con Núñez Singala e Instrucións para tomar café

Onte, por fin!, puidemos ter o encontro con Manuel Núñez Singala para charlar con el sobre a súa obra Instrucións para tomar café. A actividade estaba prevista para abril do 2020 pero o confinamento obrigou a adiala para este comezo de curso que segue a ser estraño e incerto.

Enmarcada nos Encontros Literarios promovidos pola Dirección Xeral do Libro e o Fomento da Lectura do Ministerio de Educación, permitiu ao alumnado de 2º de bacharelato coñecer as claves do proceso creativo desta obra de relatos que nos leva, con humor, á reflexión sobre nós mesmos, sobre a nosa idiosincrasia como pobo. A xenerosidade de Singala permitiu salvar os estritos protocolos ao dar dúas sesións!

Sendo o autor o director do Servizo de Normalización Lingüística da USC, cunha longa traxectoria na análise da realidade sociolingüística do galego, non puido faltar o debate sobre a lingua.

A charla complementa o traballo realizado polo alumando sobre a obra. Este consta de dúas partes: a primeria, con cuestións de análise crítica e recreación, e a segunda, dirixida a pensar sobre os galegos que queremos ser, cunha achega a Isaac Díaz Pardo e o papel que tivo o Laboratorio de Formas como modelo de empresa avanzado e identitario. Poñemos un pé na conmemoración do centenario do intelectual e empresario, que será obxecto de proxectos noutros niveis á volta de Nadal, e avanzamos no estudo sociolingüístico. Os momentos de crise sempre foron bos para mirar cara adiante e abrir novos camiños! Quen mellor que os mozos e mozas para botarse a andar!

Manual para mulleres da limpeza

Un título orixinal ten o libro que abordamos no club de lectura de maiores.  O libro, da escritora norteamericana Lucía Berlín, está formado por unha serie de relatos, algúns deles moi cortiños, aparentemente sen conexión. Coñecendo un pouco a vida da escritora, nestes relatos aparecen reflectidos aspectos da súa vida como o alcolismo, as mudanzas familiares, as relacións matrimoniais, os fillos ou os distintos traballos que realizou ao longo da súa vida, como o de muller da limpeza. Deste xeito podemos considerar a novela como autobiográfica, pero nunca sabendo que relato puido ser certo ou non.

As historias que conta son tristes, duras e difíciles. A pesar disto, Lucía Berlín ten unha escrita en certa medida optimista, atenuando, se é posible, a dureza do relato.

A vindeira novela levaranos á Grecia de principios do século XX.

Con Manuel Portas, falando de “Lourenço, xograr”

Trobadorismo, Idade Media, saber de nós, lusofonía… E o pracer por escribir… De todo isto, da súa obra “Lourenço, xograr”, nos falou onte Manuel Portas nunha charla ben interesante na biblio 🙌🙌🙌 Estamos traballando esta novela, que foi Premio García Barros en 1° de Bacharelato.