Unha viaxe ao país sen fronteiras

Onte á tarde estivemos de viaxe por un país que pode que saibamos situar nun mapa, pero do cal coñecemos basicamente a súa capital por unha famosa carreira. Estoume referindo ao Senegal.

Foi a última xuntanza do club de lectura de adultos do IES do Porto do Son deste curso e compartímola con algúns membros do club de lectura irmandado, o do IES da Pobra do Caramiñal. Mais non só cos nosos compañeiros lectores compartimos lectura e merenda, senón tamén con dous dos escritores máis recoñecidos do Barbanza, por non dicir Galicia: Antón Riveiro Coello e Xerardo Agrafoxo, autor do libro “O país sen fronteiras”, lido por ambos clubes.

A xuntanza foi deliciosa, e non o digo só polos doces que trouxeron Lola, Carme, Cris e M.Xesús! Da man de Xerardo Agrafoxo, soubemos da vida, xente, clima, da historia… do Senegal!

Son tempos de facer memorias e balances, e despois de onte e todas as xuntanzas que tivemos neste curso, non podemos dicir máis que hai moitas ganas de continuar con este proxecto de compartir lecturas.


Lambda, matemáticas no Mes da Ciencia en Galego

Hoxe traemos unha moi boa nova!!! Macías,  compañeiro do departamento de Matemáticas e colaborador do equipo de vén de publicar o primeiro número de Lambda, “revista sobre matemáticas creativas e curiosidades”. Que mellor forma de celebrar o Mes da Ciencia en Galego! Unímonos así á conmemoración do 10 de novembro como Día Mundial da Ciencia para a Paz e o Desenvolvemento. Dende Igaciencia propoñen este ano lembrar as viaxes científicas de Darwin e as que fixo Domingo Fontán para crear a súa Carta Xeométrica, primeiro mapa moderno de Galicia. Podedes descargala tamén polo código QR.

Dende a biblio, acompañamos cun punto de interese científico e animaremos ao alumnado a escribir relatos matemáticos inspirados en Lambda.

Lambda 1 by Revista Lambda on Scribd

https://www.scribd.com/embeds/364609102/content?start_page=1&view_mode=scroll&access_key=key-UuaVTBhErpwEqGWGSAAZ&show_recommendations=true

dav
dav
dav
dav

 

Os dicionarios, na Semana da Alfabetización en Medios e Información

Dende Bibliotecas Escolares convidaron ás bibliotecas da Rede PLAMBE a celebrar dende o 24 de outubro ao 1 de novembro o Día Internacional da Alfabetización en Medios e Información, a AMI, a proposta da UNESCO. O equipo de biblioteca sabe da necesidade de formar o alumnado nestes ámbitos, conscientes do momento de transformación que estamos a vivir no proceso de aprendizaxe, non só nas aulas, senón tamén fóra delas.

Hai uns anos elaboramos Con brillo de cometa. Da materia de Proxecto Interdisciplinar, pasamos a ALFIN como hora de libre configuración. As necesidades ían levándonos ao traballo por proxectos, á aprendizaxe colaborativa. Creamos na aula virtual unha sección de Ferramentas comúns de aprendizaxe (como elaborar esquemas, como presentar traballos, como realizar exposcións orais…). No curso pasado, estudamos e programamos unha nova forma de encarar este ámbito, a través dun Plan TIC e un Tratamento Integrado de Linguas con vocación interdisciplinar: facer ver ao profesorado e ao alumnado que a alfabetización na investigación e no tratamento da información non atinxe só ao equipo de biblioteca. Complementa a materia de ITI en 2º de ESO, centrada na alfabetización audiovisual. Acabamos de botalo a andar, de plantar a semente. Non parece que vaia mal.

E seguimos elaborando materiais para atallar as nosas necesidades. Aproveitando os coñecementos en lexicografía de Carme Pazos, profesora do departamento de Lingua que vén de integrarse no equipo, mesturamos a súa visión e a nosa e realizamos un novo recurso para as Ferramentas comúns de aprendizaxe: OS DICIONARIOS.

Que aportan os dicionarios? Como podo guiarme neles para atopar a información? Que tipos de dicionarios hai na nosa biblioteca e na rede?

A nós serannos de utilidade, agardamos que a vós tamén!

Galardoados no certame de relatos de medo

Sonigrama O 9 de outubro convocabamos un Certame de Relatos Curtos de Medo. Tirando do adival dun dos sonigramas do  Diario Cultural – unha historia sonora, sen palabras- convidabámosvos a imaxinar un microrrelato que tivese entre  80 e 100 palabras.

Hoxe, no 2º recreo na biblioteca entregamos os premios e as chicas e os chicos que os recibiron léronnos os seus textos. PARABÉNS!!!!!

Premios
IMG_20141106_121019

O sonigrama pode ser a banda sonora que acompañe a vosa lectura se pinchades na porta:

 1º Categoría

Galego

A mina maldita

Hai anos a familia Muñoz foi pasar unhas vacacións a un cámping afastado. O lugar parecía tranquilo e acolledor. Ao chegar o seu fillo pequeno, Luís, de doce anos, comezou a explorar os arredores. Seguiu un sendeiro que o levaría ata a entrada dunha antiga mina. A curiosidade apoderouse del e aínda que lle pareceu un sitio perigoso, deciciu entrar. Todo estaba moi escuro. Pronto oíu un forte ruído de cadeas arrastrándose e unha risa malévola que o deixou petrificado. Unha porta renxente abriuse e dela saíu un corpo putrefacto. Ao lonxe resoaban uns ouleos terroríficos. Luís fuxiu arrepiado.

Nunca volveu a ser o mesmo!

Jesús Luís Vázquez Pajares, 1º ESO B

Castelán

El misterio de la casa encantada

Sophía Fernández Rodal. 2º ESO A

Se agazapó, conteniendo la respiración, rezando, que no la oyera. Se había topado con la bestia al rato de entrar y, tras escapar con terror, se había escondido en una habitación. ¿Pero por cuánto? Lentamente y chirriando, algo abrió la puerta. Lara chilló. La horrenda criatura se avalanzó devorándola. Un dolor agobiante la torturaba. Gritó. El dolor seguía… Tras sus últimos instantes de vida llenos de amargura y sufrimiento, notó que se elevaba en el aire. Ahora era incorpórea. Se había convertido en uno de los fantasmas penantes de la Casa Encantada, donde moraba el mal, encarnado en aquella criatura.

Sophía Fernández Rodal. 2º ESO A

 2º Categoría

Galego

A derrradeira gargallada

Esgotada de fuxir de algo que nin sequera podía ver, tan só me sentía feble, exposta ante o perigo.

Camiñaba coma se levase cadeas, coma se estivese presa do meu medo. Cada paso custaba máis, escoitaba aquel ser, sen dicir nada; transmitíame pavor.

A respiración saíame desesperadamente entre os beizos, xa fendidos polo vento.

Abrín aquela renxeante porta, que, por uns segundos, ofreceume unha gratuíta esperanza. O frenesí da liberdade petoume na cara. Traguei saliva e tremíame a boca. Aí estaba, aquilo do que escapaba, os seus ollos eran coma puñaladas.

Soltou unha gargallada de satisfacción e todo escureceu.

Xoana Rego Ageitos, 4ºA

Castelán

Lo típico

 

Encuentro una tubería oxidada a mi lado e intento bloquear la puerta con ella. Lo vuelvo a escuchar. Ese sonido de cadenas arrastrándose. Cada vez se acercan más a mí, lo noto. Intento no hacer ruido al respirar, pero tiemblo de miedo, y es en vano. Sabe que estoy aquí. Continúa acercándose, acompañado de los sonidos del bosque. Mi única defensa, cae. La puerta chirría y se abre lenta. Nunca termina de abrirse, y lo mismo le pasa al cerrarse. Lo veo. Me ve. No digo nada. Solo espero.

Carlos Calo Romeu, 3º de ESO

3º Categoría

Galego

El

Entón pechei os ollos e recordei as noites de inverno nas que miña nai me dicía que os monstros non existían. Que cambiara desde aquela? Abrín os ollos con cálidas bágoas percorrendo o perfil do meu rostro e busqueino coa mirada, pero xa non estaba alí. Levanteimee e acerqueime á porta. Acheguei a orella e o son oíuse claramente do outro lado. O medo dominoume e o meu peito axitouse. Xirei o pomo que a fixo renxer e a escuridade invadiuno todo. De súpeto o son fíxose insoportable  e caín. É o último que recordo.

Lúa Castelo Martínez 1º Bach. A

Castelán

Voces

El ensordecedor viento sacudía las ventanas de la fría habitación. Mis pasos eran pausados y vacilantes, y aún así, la decrépita madera crujía de un modo inexplicablemente lúgubre bajo mis pies. Al fondo divisé un vetusto y pequeño baúl. Crucé la estancia dispuesta a averiguar lo que se escondía en su interior. Meticulosamente lo abrí. Cientos de voces y gemidos recorrieron mi cabeza mientras apartaba todo tipo de objetos que nunca antes había visto. Por fin llegué al fondo del baúl, y fue en ese momento cuando comprendí la verdadera razón de mi muerte.

Rocío Rodríguez Piñeiro, 1º Bach A