De roteiros de crimes, de medo… e de humor!

Unha vez máis, é o noso compañeiro David quen nos conta dun roteiro atraente. Unha boa ponte para viaxar, mais, estando na que estamos, propoñémosvos un paseo literario acorde ao peto e a estes días menguados de luz e medrados en medos. Trátatase da iniciativa da Biblioteca Pública Ánxel Casal, un roteiro virtual ou real, polas rúas de Santiago: a Porta do Camiño, o vello cemiterio de Bonaval, a rúa da Oliveira, a Praza de Cervantes, a Moeda Vella, a Acibechería, a Catedral … Vannos guiando os textos de Carlos Reigosa, Román Raña, Diego Ameixeiras, Suso de Toro e Roque Monteiro. Perseguimos o asasino, intuímos o crime, alentamos…

 

Mais entre cabazas, samaíns, e doces de Santos, ha de haber tempo para acompañar a algún maior aos cemiterios. É certo que o asunto non é de tomar a broma, mais hainos que levaron nos epitafios o humor  ata a morte, nesa  mestura de dor, resignación e ironía tan de noso. Algúns en galego, que recolleu o actor Carlos Blanco para un dos seus espectáculos, a maior parte, en castelán. Esperanzado, o de Cunqueiro:

“Carallo, ese si que picaba…”.

“Non era nada…, non era nada”.

“Cajo na Mari Luz, alá se me foi o disco duro. Pois resateo”.

“Un opositor deixou escrito: por fin teño un posto fixo”.

“Ás veces vexo vivos…”.

“Dádeme a volta que xa estou moreno deste lado…”

“Queredes gusanitos?”

“Toda na miña terra é paisaxe menos traxe, paxe e garaxe”

” Con amor de todos tus hijos, menos Ricardo que no dio nada”.

Aquí yaces y yaces bien, tú descansas y yo también”

“A mi marido, fallecido después de un año de matrimonio. Su esposa con profundo agradecimiento”.

Na tumba de Johann Sebastian Bach: “Desde aquí no se me ocurre ninguna fuga”.

Encargouno poucos días antes de morrer: “Os dije que estaba enfermo”.

“Ya os decía que ese médico no era de fiar”.

Un marido na tumba da súa muller: “Aquí yace mi mujer, fría como siempre”.

Moi de actualidade: “Volveré para vengarme de los bancos”.

Na tumba dun ludópata: “Game Over”

Para os días de hoxe, tamén: “Si sois inspectores de Hacienda, lo siento, no les puedo atender”.

Marqués de Sade: “Si no viví más, fue por que no me dio tiempo”.

Eiqui xaz alguén, que coa súa obra, fixo que Galicia durase mil primaveras máis