O CLUB DE LECTURA EN TEMPOS DE PANDEMIA

O club de lectura de adultos “Fraga de Novio” tivo a segunda xuntanza neste curso tan complicado coa intención de manter certa normalidade, se temos como normal as distancias sociais, o uso de máscaras ou as videoconversas con compañeiros.

En tempos de pandemia, o libro que lemos remitiunos a outra pandemia do século XX, a cal non aparece nos medios pero aí segue matando persoas por todo o mundo, a pandemia do SIDA. O cómic Píldoras azules visualiza e normaliza ás persoas seropositivas, alonxando o medo ao descoñecido que todos tiñamos nos primeiros anos nos que surxiu a enfermidade.

O cómic de Frederik Peeters ten uns trazos sinxelos pero cheos de simbolismos, mostrando sobre todo, unha fermosa historia de amor.

Comezamos o 2020 con Píldoras azuis e estreamos nome!!!!

Cos apuros dos exames da última semana de decembro, aprazamos a xuntanza do club de 4º de ESO e Bacharelato para hoxe. Lemos Píldoras azuis, de Frederik Peeters. Para algunha das mozas do club era a primeira lectura de cómic. Aquí, empeñadas en que lean banda deseñada, en que non saian do insti sen achegarse a este xénero!!!

Da sida, das relacións entre unha parella que ha de convivir con ela. De criar. De namorarse. Da construción narrativa. Dos enfoques, do encadre deses momentos de vida, dos medos, da alegría, do humor, da superación…

E rimos co café. E coa lectura. E, cremos, xa lles gusta un pouco máis o cómic. Seguiremos.

Pero claro, como comezamos ano e tiñamos pendente atopar un nome chusquiño para o club, propuxéronnos varios e escollemos un ben saboroso: LERPEIR@S

A seguinte lectura, O curioso incidente do can a media noite, de Mark Haddon. Ala, unha boa LERPEIRADA!!!

"Píldoras azules" no Día Mundial da Sida

Que mellor momento que o Día Mundial da Sida para recomendar Píldoras azules!

Con esta obra Frederik Peeters situouse na primeira liña da historieta europea: Premio Jules Töpfler da Vila de Xenebra 2001, nominada ao Premio Alph´Art ao Mellor Álbum no Salón do Cómic de Angoulême 2002, nominación á Mellor Obra Estranxeira no Salón Internacional de Cómics de Barcelona 2005. Despois virían obras de relevancia  e maduración como Koma, Lupus e R.G.

Trala lectura, un fica cun agradable sentimento de admiración, de satisfacción e de agradecemento pola reflexión.

A obra parte dun xogo experimental motivado pola cavilación sobre as propias circunstancias vitais de Peeters: a súa relación con Cati e o seu fillo, ambos seropositivos. Iniciada case como unha “terapia pesoal”, acaba transformada nunha novela gráfica que nos achega ao mundo privado da SIDA e as relacións persoais.

Cunha mecánica marcadamente rítmica, “clic…, clac…,clic”, a convivencia entre os tres vaise  engraxando co amor, o respecto e a admiración. Peeters descóbrenos o ordinario dentro do extraordinario, ou, ben mirado, o extraordinario dentro do ordinario,  e, cos vimbios do que puidera ser un drama fácil, conforma, en palabras do prologuista Óscar Palmer, un “relato contido e vitalista cargado de optimismo e sa alegría”.

No cotiá, abondan as viñetas que focalizan elementos que puideran pasar desapercibidos no día a día: o vello na mesa do fondo, a pota e a tixola, o viño verquéndose na copa… Ao tempo, o onírico, o simbólico, insírese na trama dende o primeiro momento. Nas páxinas iniciais, o microscópico, o celular, transfórmase nun “discordante” virus cósmico. Un rinoceronte branco asexa coa súa sombra de medo e dúbida. A conversa cun mamut prehistórico científico e cinéfilo expón o amor, a imcomprensión social, a inxustiza, a compaixón, a culpa, o azar, o sufrimento, a cólera, a percepción dos tempos, a sexualidade, as alegrías e os proxectos. Caras da outredade e do eu.

Unha vida de parella asentada nun sofá, nun mar necesaria e permanentemente sostido en píldoras azuis.

Mais… que é realmente toda relación de parella senón ese sentimento afortunado de compartir unha balsa na marea da vida?

NON!  Non esquezo a solución ao SEGUNDO ENIGMA:

Son un avó, un pai e un fillo.

AGORA, un pouquiño máis difícil, este TERCEIRO ENIGMA:

Se só dispoñemos de dous reloxos de area capaces de medir 7 e 11 minutos respectivamente, como poderías contar 15 minutos?

 

“Píldoras azules” no Día Mundial da Sida

Que mellor momento que o Día Mundial da Sida para recomendar Píldoras azules!

Con esta obra Frederik Peeters situouse na primeira liña da historieta europea: Premio Jules Töpfler da Vila de Xenebra 2001, nominada ao Premio Alph´Art ao Mellor Álbum no Salón do Cómic de Angoulême 2002, nominación á Mellor Obra Estranxeira no Salón Internacional de Cómics de Barcelona 2005. Despois virían obras de relevancia  e maduración como Koma, Lupus e R.G.

Trala lectura, un fica cun agradable sentimento de admiración, de satisfacción e de agradecemento pola reflexión.

A obra parte dun xogo experimental motivado pola cavilación sobre as propias circunstancias vitais de Peeters: a súa relación con Cati e o seu fillo, ambos seropositivos. Iniciada case como unha “terapia pesoal”, acaba transformada nunha novela gráfica que nos achega ao mundo privado da SIDA e as relacións persoais.

Cunha mecánica marcadamente rítmica, “clic…, clac…,clic”, a convivencia entre os tres vaise  engraxando co amor, o respecto e a admiración. Peeters descóbrenos o ordinario dentro do extraordinario, ou, ben mirado, o extraordinario dentro do ordinario,  e, cos vimbios do que puidera ser un drama fácil, conforma, en palabras do prologuista Óscar Palmer, un “relato contido e vitalista cargado de optimismo e sa alegría”.

No cotiá, abondan as viñetas que focalizan elementos que puideran pasar desapercibidos no día a día: o vello na mesa do fondo, a pota e a tixola, o viño verquéndose na copa… Ao tempo, o onírico, o simbólico, insírese na trama dende o primeiro momento. Nas páxinas iniciais, o microscópico, o celular, transfórmase nun “discordante” virus cósmico. Un rinoceronte branco asexa coa súa sombra de medo e dúbida. A conversa cun mamut prehistórico científico e cinéfilo expón o amor, a imcomprensión social, a inxustiza, a compaixón, a culpa, o azar, o sufrimento, a cólera, a percepción dos tempos, a sexualidade, as alegrías e os proxectos. Caras da outredade e do eu.

Unha vida de parella asentada nun sofá, nun mar necesaria e permanentemente sostido en píldoras azuis.

Mais… que é realmente toda relación de parella senón ese sentimento afortunado de compartir unha balsa na marea da vida?

NON!  Non esquezo a solución ao SEGUNDO ENIGMA:

Son un avó, un pai e un fillo.

AGORA, un pouquiño máis difícil, este TERCEIRO ENIGMA:

Se só dispoñemos de dous reloxos de area capaces de medir 7 e 11 minutos respectivamente, como poderías contar 15 minutos?