Ou por que a poesía ten menos lectores que a novela…

Resposta, atinada, provocadora, reflexiva… e moi ben escrita de Clara Tomé Mariño, de 2º de bacharelato:

Son consumidores serios de poesía os adictos a unha breve e perecedoira felicidade, inconformistas que con poucas liñas se conforman, unha especie en extinción á que ninguén protexe. Hoxe por hoxe a sociedade compóñena chimpancés sobreestimulados polas pantallas. Os emojis de corazóns e os “tk” substituíron ao Amor Cortés das cantigas medievais e levaron a que finalmente “se nubrase o sol eternamente”, a que “o mar se secase un instante” e que a “lapa do amor” de Bécquer se apagase de xeito indefinido. Cada vez menos xente fala de sentimentos e xa nin pola cabeza se nos pasa ler sobre eles en verso: son complexos e non entran nos nosos ilustrados cocos. A hermética e enigmática poesía tórnase difícil de descodificar se non se nos presenta en ceros e uns. Ás veces tamén resulta máis cómodo, aínda que sexa facer trampa, deixarlle a lectura da poesía ao nervio auditivo e non ao óptico: “The answer, my friend, is blowing in the wind” (Bob Dylan) ou “La vida es tan corta y el oficio de vivir tan difícil, que cuando uno empieza a aprenderlo, ya hay que morirse.” (Joaquín Sabina). E se lemos para evadirnos da realidade preferimos facelo durante o maior tempo posible; mellor que a fuga dure unha novela a que dure unha copla antes de ter que volver de novo ao cárcere. 

Expiación

Que facer cando un acto realizado che crea un sentimento de culpa que marcará toda a túa vida? Expiación de Ian McEwan está escrito en base a esa situación, onde un feito ocorrido a unha nena fantasiosa de 13 anos, Briony, marcará toda a súa vida. Un sentimento de culpa que lle fará escribir unha novela, que resultará ser o propio libro.

É un libro orixinal en canto á escrita, onde unha xornada aparece reflectida en máis de 150 páxinas, onde conclúe mesmo na última páxina e aínda así segue sendo un final que ti decides,… hai que enfrontarse á súa lectura con tempo, e se non se dispón del, existe unha versión cinematográfica do 2007 bastante aproximada.

Cazaría salvaxe, de Agustín Agra

O libro Cazaría salvaxe, de Agustín Agra Barreiro, é unha novela de terror, misterio, bruxaría e fantasía, que trata sobre o escuro, o sobrehumano, a morte… Foi publicado en Vigo no 2008 pola editorial Xerais dentro da colección “Fóra de xogo”.

Nel, Mario Gallardo, o narrador e persoaxe, conta a historia de Wotan, o Demo Negro. Relata como este saía cazar dacabalo, nas noites de inverno, dende o Mundo Subterráneo, cos seus cans diabólicos que perseguen e degoan todo o que atopan. Facíao cada ano, ao chegar o outono, e sempre se sucedían os mesmos pasos: víanse unhas luces no horizonte, que non desaparecían co amencer; aparecía unha espesa borraxeira que cubría campos, leiras, lugares e aldeas; comezaba unha persistente poalla; os animais alterábanse fortemente, berrando e correndo para onde podían; comezaba, tamén, a tronar; e pasaba a traxedia… Escapar era practicamente imposíbel.

A pesar de que había certos momentos da historia que me parecían algo macabros e incluso tráxicos, o libro gustome moito. Produce unha axeitada intriga no lector ata o final. Recomendaríallo a calquera persoa á que lle gusten as novelas de terror e fantasía, e a todo aquel que teña interese polas historias relacionadas coa morte e o sobrenatural.

Xaquín Queiruga Viqueira (4ºA)

O lapis do carpinteiro, de Manuel Rivas

Estala a Guerra Civil española. Herbal, o garda da prisión da Falcona, alíase co bando franquista. Nun dos enfrontamentos coa fronte popular, o garda vese obrigado a fusilar a un pintor, amigo do famoso doutor Da Barca. Queda co lapis que levaba na orella. Un lapis de carpinteiro. Símbolo do relato e título da propia obra editada por Xerais, o lapis guíanos fiando historias e modelando personaxes a través das páxinas desta fermosa historia de Manuel Rivas.

Un relato de amor interrompido pola guerra da crueldade, da que aínda a día de hoxe se perciben as dolorosas cicatrices no subconsciente dos que a sobreviviron. Só setenta anos nos separan dela, pero en moitos casos encontrámonos a un abismo para entender as atrocidades que a marcaron, para conseguir determinar se nós mesmos formamos parte desa especie que non se contenta coa matanza dos que non interesan no xogo, senón que -postos xa- prefire menú completo con torturas e maltrato previo. Pero ante todo isto, o que realmente define esta novela é a esperanza: Herbal, perdida a súa propia existencia anos atrás, decide seguir como calquera serie de televisión a vida do doutor Da Barca, a vida que a el lle tivese gustado posuír, sen darse conta de que con esta especie de parasitismo está a reconverter a súa propia existencia, proporcionándolle o sentido no que xamais crera.

Pero, na miña opinión, o que consegue a diferenza respecto dunha novela histórica reside na poética dos detalles. En cada capítulo, páxina, liña. Chiscos ao lector, que son diminutos momentos illados, pero que levantan o sorriso como quen abre unha caixa de sorpresas. Tan pequenos como “o xardineiro alzou o brazo nun movemento lento, vexetal” ou “as lavandeiras teñen as mans rosas porque de tanto fregar e fregar na pedra vanse quitando os anos da pel”. Cómpre ser un gran mago das palabras para conseguir quitar, poñer e modelar os sentimentos a antollo no lector: especialmente emotivas a escena na que o doutor Da Barca consegue encher o estómago dos presidiarios coa imaxinación, ou a descrición do encontro entre Da Barca e Marisa na praza da Quintana.

Historias e personaxes superpostos e unidos pola realidade intelixente que en conxunto crean “o pano indescritible”, esta fantástica novela.

Claudia Lestón Romero (4º B)

Vestio, de Xosé Miranda

Vestio é o título que Xosé Miranda lle deu a esta novela de terror. Foi publicado pola editorial Xerais de Galicia dentro da colección “Fóra de Xogo” no ano 2008.

A historia deste libro desenvólvese no remoto lugar de Viana das Veigas. Alí atópase morto un antropólogo inglés chamado Douglas Campbell. O cadáver tiña as mans esmagadas e o rostro deformado. A doutora Eva García atópase co cadáver, e encontra unha carta do morto, que curiosamente a policía non vira e ela decide lela. Cando comeza a lela ve que esa carta vai dirixida a ela aínda que non coñecía de nada o defunto, polo que decide non darlla á policía.

Ademais, nesa carta Douglas describe os estraños acontecementos que ocorre en Viana é o rara que é a xente de alí. Non había rapaces, pero sen embargo si había moitas embarazadas; a xente apenas falaba, tiña cambios bruscos de actitude, a mascota típica era o grilo, todas as persoas teñen un irmán xemelgo… Así mesmo, ó longo da historia hai momentos románticos proxectados no amor de Douglas por Rosa, unha rapaza de Viana.

Todos estes sucesos fan que a historia sexa moi intrigante e “engánchate” á lectura dende as primeiras páxinas. Os acontecementos son aclarados nas últimas páxinas e é tamén desvelado o significado deste curioso título: Vestio.

Por todos estes ingredientes da historia, a min o libro fíxoseme entretido, curioso e moi intrigante, que quizais é a característica máis salientable da novela. Despois disto non fai falta dicir que recomendo o libro a calquera persoa de máis de 15 anos (xa que posúe un vocabulario bastante técnico) interesada en ler unha boa novela de intriga e terror.

Martín Fernández Lojo (4º A)