Ou por que a poesía ten menos lectores que a novela…

Resposta, atinada, provocadora, reflexiva… e moi ben escrita de Clara Tomé Mariño, de 2º de bacharelato:

Son consumidores serios de poesía os adictos a unha breve e perecedoira felicidade, inconformistas que con poucas liñas se conforman, unha especie en extinción á que ninguén protexe. Hoxe por hoxe a sociedade compóñena chimpancés sobreestimulados polas pantallas. Os emojis de corazóns e os “tk” substituíron ao Amor Cortés das cantigas medievais e levaron a que finalmente “se nubrase o sol eternamente”, a que “o mar se secase un instante” e que a “lapa do amor” de Bécquer se apagase de xeito indefinido. Cada vez menos xente fala de sentimentos e xa nin pola cabeza se nos pasa ler sobre eles en verso: son complexos e non entran nos nosos ilustrados cocos. A hermética e enigmática poesía tórnase difícil de descodificar se non se nos presenta en ceros e uns. Ás veces tamén resulta máis cómodo, aínda que sexa facer trampa, deixarlle a lectura da poesía ao nervio auditivo e non ao óptico: “The answer, my friend, is blowing in the wind” (Bob Dylan) ou “La vida es tan corta y el oficio de vivir tan difícil, que cuando uno empieza a aprenderlo, ya hay que morirse.” (Joaquín Sabina). E se lemos para evadirnos da realidade preferimos facelo durante o maior tempo posible; mellor que a fuga dure unha novela a que dure unha copla antes de ter que volver de novo ao cárcere. 

Consumir preferentemente… poesía

Unha vez máis a nosa compañeira do departamento de castelán e colaboradora do equipo de biblioteca, Begoña Louzao, achéganos esta reseña dunha das visitas de autores ao centro:

El día que la
poesía se leyó con megáfono

Ayer nos acompañó el poeta salmantino Raúl Vacas, autor de Consumir preferentemente. Entre recuerdos de su vida de estudiante, anécdotas y experiencias nos fue presentando su vicio más confesable: la poesía.

Cual mago que saca de su chistera conejo, tras conejo; Raúl Vacas fue extrayendo de su maleta de recuerdos poemas y  más poemas. Y entre uno y otro, advirtió que debíamos tener cuidado con la poesía porque se puede convertir en tu vicio, eso sí, podemos estar tranquilos porque la RAE advierte que leer no mata. Por tanto, animamos a todos a seguir leyendo poesía, ya que, ahora, sabemos que hay poemas hechos a medida de cada uno, sólo hay que buscarlos y mientras buscamos nuestro poema podemos curar la tristeza, la soledad, el amor,…

Para terminar su charla sobre poesía nos regaló a todos los asistentes un poema con mariposa incorporada y la afirmación que aún retumba en nuestros oídos: hay cosas que sólo suceden una vez en la vida y si no estamos atentos las vamos a perder. Procura estar atento y consumirlas preferentemente.

 Nos unimos, desde la biblioteca, a este propósito y os dejamos otros títulos del autor, así como la referencia a su blog y e-mail donde podéis enviarle vuestras dudas, opiniones e, incluso, vuestras composiciones (promete  contestar):

 LIBROS:

Proceso de amor, Amaru Ediciones

Consumir preferentemente, Otros Espacios, Anaya

Esto y ESO, Colección Alandar de la Editorial Edelvives

 Niños raros es un álbum ilustrado de Vacas e Hijo editado por SM.

 BLOG http://raulvacaspolo.blogspot.com/

EMAIL: raulvacaspolo@yahoo.es

Moda?

Sempre crítica a través da palabra, mirando a muller a través da palabra. Viámolo en O club da calceta e vémolo en Moda galega, o que fora o seu primeiro poemario e que hoxe vos achego.

Na semblanza biográfica que dela se ofrece na Biblioteca Virtual Galega, saliéntase o seu “compromiso pola superación da discriminación de xénero como base do desenvolvemento perdurable”. Este será o leit motiv,  o fío que podemos seguir ao longo da súa produción literaria e que xa se inciaba en Moda galega.

A moda -galega- como nó condutor para este poemario cuestionador, subersivo ante a uniformidade, ante o dirixismo e as imposicións sociais. Liberador e libertario. Tan necesario nestes tempos en que deberiamos inquerirnos sobre o esencialmente relevante.

Os poemas conforman  un catálogo de moda vital, divido en dúas partes: “colección primavera-verán” e “colección outono-inverno”, un percurso circular que nos leva nunha viaxe pola cidade de Vigo -ou calquera outra- un camiñar “cos pés cansos”, a pasar polo amor, a morte, a crise persoal, a rabia, os afectos… En cada colección, unha parada previa, a reflexión: os tópicos que envolven as mulleres, a uniformidade consumista, a independencia, as inxustizas sociais, a globalización… A seguir, as rúas, no verán e no inverno, rúas viguesas ou non viguesas, uniformadas na súa oferta no vestir polas grandes multinacionais do téxtil e, de cando en cando, o pequeno comercio – “Fragoso: El sostén”, “Fragoso: Moda Chema”, “Manuel de Castro: lencería Piqué”, “Centro Comercial Camelias: Berska”, “Príncipe no Nadal”, “Príncipe: Cortefiel”, “Urzáiz: Pre-Natal”, “Urzáiz: Stradivarius”, “Miguel Hernández: Pantis-lencería”.

María Reimóndez plantea o soño, a loita, a alternativa. Unha agradable invitación á orgullosa individualidade enmarcada na xustiza social.

Agradoume en especial este poema da súa “Colección de inverno”:

López Mora: Ar

Ar.
Esa doce palabra galega
a través da cal
os galeguistas e poetas
describiron a sociedade
tradicional galega,
matriarcal,
din eles,
onde as mais
(que non as mulleres)
tiñan un posto social crucial.
Así se lle debe chamar
en termos galeguistas
a traballar nas leiras,
traballar na casa, parir,
estudiar ós fillos (só eles)
e non ter opción a nada,
se cadra a unha malleira opcional
ou unhas pernas cabras de lareira
último modelo.
Mágoa que para unha sociedade
tan matriarcal
só saibamos dela
a través dos homes
porque, malia o seu “posto social crucial”,
esas mulleres matriarcais
(¡que estraño!)
só deixaron aparente silencio.
Agora,
con estes vestidiños axustados
de Ar
pregúntome
ata cándo teremos que seguir
desaprendendo
as falacias do pasado.

Vai de concursos…

As vacacións tamén poden ser un bo momento para ver as cousas con perspectiva…

– E por que non aproveito aquel traballo que me mandaron nas clases de lingua para presentalo a un certame literario?

– E se lle fago unha entrevista ao meu veciño, que ten moito que contar, e presento o resultado a ese concurso de novos xornalistas?

– E se chegou a hora de deixar que me lean todos eses poemas e relatos… que escribo na intimidade e acostumo a deixar baixo sete chaves ben pechadiños e ocultos?

– Anda, pero se aquí piden debuxos, fotografías e vídeos e eu teño unha chea deles?

A que agardades?

LITERATURA

XVIII Certame Literario Concello de Cambre 2011

  • Poesía e narración breve
  • Ámbito: alumnado de 12 a 14 anos (Categoría A), de 15 a 18 (Categoría B) e de 19 a 26 (Categoría C)
  • Prazo: 28 de abril de 2011
  • Premios: na Categoría A haberá un 1º premio de 230€ e un 2º de 170€ e na Categoría B un 1º premio de 290€ e un 2º de 200€
  • Convocan: os Equipos de Normalización Lingüística e os Dptos. de Lingua Galega dos IES Afonso X e David Buján, as ANPAS e a Concellería de Cultura do Concello de Cambre
  • Bases: páxina do IES David Buján de Cambre

V Certame de Poesía Xosé A. Barral

  • Poesía
  • Ámbito: alumnado de ESO e Bacharelato (dúas categorías)
  • Prazo: 29 de abril de 2011
  • Premios: dous premios de 125 € e diploma para o poema gañador de cada categoría
  • Convoca: Biblioteca e Dpto. de Música do IES As Bizocas
  • Bases: blogue Caderno de Lingua

VII Certame Literario “A Caramiña”

  • Relatos Curtos de Intriga
  • Ámbito: alumnado de 1º e 2º da ESO (Gamela), 3º e 4º da ESO (Dorna) e Bacharelato e ciclos (Paquebote) dos IES do Barbanza
  • Prazo: 11 de maio de 2011
  • Premios: un premio por categoría de 125€ (Gamela), 150€ (Dorna) e 180€ (Paquebote).
  • Convoca: IES da Pobra do Caramiñal
  • Bases: blogue da Biblioteca do IES Leliadoura (Ribeira)

V Certame de Poesía Xela Arias

  • Poesía
  • Ámbito: alumnado de 12 a 15 anos (Categoría A) e de 16 a 20 anos (Categoría B)
  • Prazo: 27 de maio de 2011
  • Premios: na Categoría A haberá un 1º premio de 150€ e un 2º de 100€ e na Categoría B un 1º premio de 200€, un 2º de 150€ e un 3º de 100€.
  • Convoca: Equipo de Normalización Lingüísitica do IES A Sangriña da Guarda
  • Bases: blogue Revolta da Freixa

PRENSA

VIII Concurso Escolar Mellor Xornalista Xuvenil (activo)

  • Entrevista (maqueta)
  • Ámbito: alumnado de educación secundaria
  • Prazo: 30 de abril de 2011
  • Premios: 1.º premio, un Ipad; 2.º premio, un MP5 de 8 GB; e 3.º premio, unha cámara de fotos dixital.
  • Convoca: Programa Prensa-EScola da Voz de Galicia
  • Bases: páxina do Programa Prensa-Escola ou, se che dá problemas, na páxina da Concellaría de Xuventude de Vigo.

EXPRESIÓN LIBRE

Concurso A túa casa

  • Expresión libre (aberto a calquera tipo de expresión creativa, como redacción, debuxo e pintura, fotografía, vídeo, tecnoloxías de información… Poderán concursar alumnos e alumnas a título individual ou grupos.
  • Ámbito: alumnado de 3º e 4º da ESO
  • Prazo: 28 de abril de 2011
  • Premios: o/a alumno/a gañador/a será premiado cun ordenador e un lote de libros; os finalistas cun lote de libros e un equipo portátil de audio; cada aula das persoas gañadoras cunha excursión de carácter educativo para visitar un lugar significativo de Galicia, na data que decida o centro; cada centro escolar cun equipo completo de Smart Board (encerado dixital); e o docente cun ordenador portátil.
  • Convoca: Parlamento de Galicia
  • Bases: páxina do Parlamento

‘Quen ten un versiño por aí?’ Lado & Aldao no IES de Porto do Son

Lucía e María, María e Lucía, estiveron connosco o pasado 31 de maio, día de calor, calor dun primeiro sol estival que pedía a berros algo diferente e que convidaba a deixar voar a imaxinación nunha aula soporifera logo de horas de fórmulas, sintagmas e átomos.

Mais chegaron Lucía e María, María e Lucía, a festa da poesía.

Quen ten un versiño por aí? from SonCine on Vimeo.

‘Quen ten un versiño por aí?’ Lado & Aldao no IES de Porto do Son

Lucía e María, María e Lucía, estiveron connosco o pasado 31 de maio, día de calor, calor dun primeiro sol estival que pedía a berros algo diferente e que convidaba a deixar voar a imaxinación nunha aula soporifera logo de horas de fórmulas, sintagmas e átomos.

Mais chegaron Lucía e María, María e Lucía, a festa da poesía.

Quen ten un versiño por aí? from SonCine on Vimeo.

Coa poesía da man de Yolanda Castaño

Maio foi mes da poesía no noso instituto.

Serafín Marcos recreou para o alumnado de 1º da ESO a obra de Uxío Novoneyra, que volveu facerse música e voz con Xandobela para os rapaces e rapazas de 2º da ESO.

Días despois tocoulle a quenda aos mozos e mozas de 3º da ESO, que comprobaron con Carlos Negro que a vida que eles recoñecen son a materia poética dos versos de Makinaria.

E antes de que María Lado & Lucía Aldao, de quen teremos noticias na nosa canle Vinte Dez, pecharan o mes este pasado luns, Yolanda Castaño compartiu unha mañá co alumnado de 1º de bacharelato para tratar de convencelos de que a poesía non morde. E abofé que o conseguiu, porque outros compromisos fixeron que na sala fosemos quedando menos até gozarmos en familia dos versos recitados da poeta, a quen agradecemos o agasallo desa segunda hora de poesía íntima e próxima.

Vinte Dez Tv cóntao así.

yolanda castaño no ies porto do son from SonCine on Vimeo.

O Equipo de Vinte Dez Tv di:

Yolanda Castaño estivo con alumn@s de 4º ESO no IES. Falounos moito e con xentil xenerosidade da poesía, da súa, da das súas compañeiras de xeración, de autenticidade e entrega. Aquí vos vai un nadiña de case dúas horas de conversa, preguntas e recitados. Saiunos algo sobreexposto. Non foi culpa de Judith de 4º A, que filmou (grazas Judith): algún trasno dixital, seguro. Puxemos os textos, non todo o mundo pode escoitar.

Vinte Dez TV entrevistou o poeta Carlos Negro

O poeta Carlos Negro presentou o seu libro Makinaria no noso instituto o pasado mércores 13 de maio. O Departamento de Lingua Galega e o Clube da Lingua quixeron achegarlles aos alumnos e alumnas de 3º da ESO os versos de Makinaria, un libro elaborado cunha materia poética moi próxima a eles e que o autor foi quen de facer sentir aínda máis a través da forza da palabra recitada.

Libro sentido por todos, lido por algúns e procurado polos máis nestes días, conta dende hai pouco cunha completa guía de lectura elaborada pola profesora Rosa Salgueiro, que presentou dúas baterías de actividades LIM para traballalo: Gozar da paisaxe (versión completa de 40 actividades) e Ir polo atallo (versión reducida de 30 actividade).

No Salón de Actos estaba o equipo de Vinte Dez TV, a televisión en liña do noso instituto, que ademais de escoitar poemas, de ler poemas e de sentir poemas, fixeron esta entrevista a Carlos Negro.

entrevista con carlos negro from SonCine on Vimeo.

Carlos Negro presentará mañá 'Makinaria' no noso centro

O Departamento de Lingua Galega e o Clube da Lingua presentan mañá Makinaria, un poemario que algúns de vós xa lestes nos dous primeiros trimestres e que está agardando por vós na biblioteca do noso centro.

O seu autor, o lalinense Carlos Negro, é un poeta que exerce profesionalmente de profesor de lingua no CPI de Dodro, ou un mestre que fai versos cando non imparte aulas, aínda que como poderemos comprobar mañá as experiencias do seu alumnado tamén forman parte da materia poética da que el se nutre e que alimenta Makinaria. Hai uns meses falabamos do libro da seguinte maneira neste mesmo blogue:

Milleiros e milleiros de mozos arremuíñanse cada fin de semana onda as pistas de terra por onde as poeiras deixan entrever o paso fugaz dos coches de competición. Son os mesmos malotes que buscan a seguinte carreira no GZrally.com e devoran as montaxes do Galiza a ras da finde na Galega. Son os que procuran converterse en heroes da disco o sábado á noite tras xogar no gume da navalla do asfalto, o alcohol e o techno nas madrugadas da comarca. Veñen sendo os que converten o tunning nunha relixión que reclama o salario de todo un mes no andamio. Aceleracións de vertixe, cheiro a goma queimada, entrarlle á morte en cada curva.

Ferro a fondo, “monta comigo, nena, agora e xa”, cheiro a gasolina, a euforia da cocaína, rebentar cos decibelios.

E a historia non ten final feliz, como tantas que se suceden no telexornal. Aquela foi a curva derradeira, rematou a partida real no Need for Speed.

“Ti non entendes nada, Mamá”. Claro que entendía a vella, foron moitas noites de insomnio a agardar pola presentida chamada do 061. Podía ser. E foi.

Así é Makinaria, un libro a cara descuberta, espido, real. Un feixe de versos sen moralexa pero doloroso, que por iso mesmo consegue chegar ao lector, interpelalo e, se cadra, lograr que chegue a vello, como desexa o autor para os rapaces de Dodro que lle descubriron o segredo do risco e a velocidade. Versos que contan historias, a vida de moitos mozos que pode que se recoñezan nun poemario, o que non é pouco.

Se isto che sabe a pouco, xa sabes, atoparás Makinaria nos andeis da biblioteca.

Carlos Negro presentará mañá ‘Makinaria’ no noso centro

O Departamento de Lingua Galega e o Clube da Lingua presentan mañá Makinaria, un poemario que algúns de vós xa lestes nos dous primeiros trimestres e que está agardando por vós na biblioteca do noso centro.

O seu autor, o lalinense Carlos Negro, é un poeta que exerce profesionalmente de profesor de lingua no CPI de Dodro, ou un mestre que fai versos cando non imparte aulas, aínda que como poderemos comprobar mañá as experiencias do seu alumnado tamén forman parte da materia poética da que el se nutre e que alimenta Makinaria. Hai uns meses falabamos do libro da seguinte maneira neste mesmo blogue:

Milleiros e milleiros de mozos arremuíñanse cada fin de semana onda as pistas de terra por onde as poeiras deixan entrever o paso fugaz dos coches de competición. Son os mesmos malotes que buscan a seguinte carreira no GZrally.com e devoran as montaxes do Galiza a ras da finde na Galega. Son os que procuran converterse en heroes da disco o sábado á noite tras xogar no gume da navalla do asfalto, o alcohol e o techno nas madrugadas da comarca. Veñen sendo os que converten o tunning nunha relixión que reclama o salario de todo un mes no andamio. Aceleracións de vertixe, cheiro a goma queimada, entrarlle á morte en cada curva.

Ferro a fondo, “monta comigo, nena, agora e xa”, cheiro a gasolina, a euforia da cocaína, rebentar cos decibelios.

E a historia non ten final feliz, como tantas que se suceden no telexornal. Aquela foi a curva derradeira, rematou a partida real no Need for Speed.

“Ti non entendes nada, Mamá”. Claro que entendía a vella, foron moitas noites de insomnio a agardar pola presentida chamada do 061. Podía ser. E foi.

Así é Makinaria, un libro a cara descuberta, espido, real. Un feixe de versos sen moralexa pero doloroso, que por iso mesmo consegue chegar ao lector, interpelalo e, se cadra, lograr que chegue a vello, como desexa o autor para os rapaces de Dodro que lle descubriron o segredo do risco e a velocidade. Versos que contan historias, a vida de moitos mozos que pode que se recoñezan nun poemario, o que non é pouco.

Se isto che sabe a pouco, xa sabes, atoparás Makinaria nos andeis da biblioteca.