"Cor animal" de Agustín Agra: ciencia e ficción

Onte Agustín Agra estivo na nosa biblioteca para falarnos de Cor animal.

portada OK.fh11

 

É un álbum ilustrado editado por Kalandraka e adicado a nenos pequenos. Por que entón unha charla sobre el para o noso alumnado de 1º de ESO? Pois porque estamos a desenvolver a Semana Cultural da Ciencia e Ficción e esta obra de Agustín é un “animalario”, un libro fermoso  no que as palabras unen divulgación científica e linguaxe literaria.

Un lector atento, mesmo o adulto, observará  “diseccionando” ordes, especies. Sentamos ante el, como se estivesemos ante unha fermosa vitrina que de súpeto cobra vida e cor en palabras e imaxes, as imaxes da palabra e as ilustracións da chilena Maya Hanish -que deron orixe ao libro-. Xa dende a portada atrápannos coa fortaleza dun mandril que nos observa intelixente e nos convida, vestido de xerogíficos, a coñecer os enigmas dos seus compañeiros.

Maya Hanish - copia

Da man de Agustín sabemos que a candorca, ou tamén coñecida como balea asasina, é en realidade “un golfiño tan longo como un autobús” ao que lle encanta “chapuzar”, mergullarse e saltar. Ou que a llama é parente do camelo e pode ser caprichosa cando se enfada, “tírase ao chan (…) e dá patadas”. Non quixera verme coa pantera negra que é quen de “perforar a durísima coiraza dunha tartaruga”. Aves, moitas aves: un flamengo, un faisán, un guacamaio… Logo, un polbo, un camaleón… e as bolboretas! Unha bolboreta de ás de paxaro ataviada cun espléndido vestido que ten un non sei que de madrasta de conto, de raíña fachendosa ante a máis modesta bolboreta monarca, mais… quen puidera ser  como ela para viaxar e viaxar!

E Agustín contounos:

IMG_20160428_091605

Contounos mentres tras del pasaban, coma nun novo animalario,  as atractivas imaxes  tiradas da natureza. Contounos do proceso da escrita: as ilustracións dadas, a limitación das frases a empregar, a difícil escolla das palabras, a procura de verbos que aportasen movemento, a secuenciación, a adecuación aos posibles lectores, o estilo ou mesmo o traballo cos coordinador lingüístico e o coordinador científico da editorial.

Con el aprendemos da dificultade de escribir para nenos, pero tamén da necesidade de facelo, do importante que é espertar e manter a curiosidade científica e literaria.

Foi un pracer que tivera pasado, unha vez máis, pola nosa biblioteca!

“Cor animal” de Agustín Agra: ciencia e ficción

Onte Agustín Agra estivo na nosa biblioteca para falarnos de Cor animal.

portada OK.fh11

 

É un álbum ilustrado editado por Kalandraka e adicado a nenos pequenos. Por que entón unha charla sobre el para o noso alumnado de 1º de ESO? Pois porque estamos a desenvolver a Semana Cultural da Ciencia e Ficción e esta obra de Agustín é un “animalario”, un libro fermoso  no que as palabras unen divulgación científica e linguaxe literaria.

Un lector atento, mesmo o adulto, observará  “diseccionando” ordes, especies. Sentamos ante el, como se estivesemos ante unha fermosa vitrina que de súpeto cobra vida e cor en palabras e imaxes, as imaxes da palabra e as ilustracións da chilena Maya Hanish -que deron orixe ao libro-. Xa dende a portada atrápannos coa fortaleza dun mandril que nos observa intelixente e nos convida, vestido de xerogíficos, a coñecer os enigmas dos seus compañeiros.

Maya Hanish - copia

Da man de Agustín sabemos que a candorca, ou tamén coñecida como balea asasina, é en realidade “un golfiño tan longo como un autobús” ao que lle encanta “chapuzar”, mergullarse e saltar. Ou que a llama é parente do camelo e pode ser caprichosa cando se enfada, “tírase ao chan (…) e dá patadas”. Non quixera verme coa pantera negra que é quen de “perforar a durísima coiraza dunha tartaruga”. Aves, moitas aves: un flamengo, un faisán, un guacamaio… Logo, un polbo, un camaleón… e as bolboretas! Unha bolboreta de ás de paxaro ataviada cun espléndido vestido que ten un non sei que de madrasta de conto, de raíña fachendosa ante a máis modesta bolboreta monarca, mais… quen puidera ser  como ela para viaxar e viaxar!

E Agustín contounos:

IMG_20160428_091605

Contounos mentres tras del pasaban, coma nun novo animalario,  as atractivas imaxes  tiradas da natureza. Contounos do proceso da escrita: as ilustracións dadas, a limitación das frases a empregar, a difícil escolla das palabras, a procura de verbos que aportasen movemento, a secuenciación, a adecuación aos posibles lectores, o estilo ou mesmo o traballo cos coordinador lingüístico e o coordinador científico da editorial.

Con el aprendemos da dificultade de escribir para nenos, pero tamén da necesidade de facelo, do importante que é espertar e manter a curiosidade científica e literaria.

Foi un pracer que tivera pasado, unha vez máis, pola nosa biblioteca!

Sopa de medusa e plástico? "Un océano de amor"?

P1030895

Acabamos de inaugurar a Semana Cultural da Ciencia e a Ficción e pouco falta xa para celebrar o 20 aniversario do centro. Hoxe recibimos a Laura Nogueira Mazaira. Ela cursa o último ano Bioloxía. É exalumna e integrante do progama  Global Aprroach by modular experiments (GAME), no que participan alumnos de distintas universidades do mundo ( Indonesia, Xapón, Brasil, Gales, Portugal, etc) para desenvolver o efecto dos microplásticos nos invertebrados mariños.  Convidámola para que nos informase sobre a súa investigación, tema relacionado  coa novela gráfica Un océano de amor de Lupano e Panaccione que leu o alumnado de 3º de ESO.

oCÉANO DE AMOR

Game

Eles

Recibímola con cariño. Para nós é motivo de orgullo que unha das nosas alumnas estea a participar nun proxecto tan interesante. Por outra banda, unindo ciencia e ficción, queriamos poñer en valor a necesidade de que as humanidades e as ciencias vaian da man, así como facer visible o traballo da muller na ciencia.

Nós, os profesores e profesoras, fomos por unha hora alumnos seus. Os mozos e mozas escoitarona con atención, espello do que pode ser un futuro cercano para eles.

Interesantísimo o que nos contou. Soubo conxugar a linguaxe científica e a divulgación e ilustrounos, cunha boa dose de humor e cercanía, sobre a Terra, os recursos que esta nos ofrece,  o uso que estamos a facer deles e as consecuencias que as decisións dos gobernos e as nosas actuacións tiveron, están a ter e terán nun futuro bastante próximo. Apelou á nosa responsabilidade; instounos a reflexionar: acabaremos, inmersos neste  “fishing down”, nas palabras que ela citou do biólogo mariño Daniel Pauly, comendo “sopa de medusa e plancto” tras esquilmar o que os océanos nos ofrecen? Ou seremos quen de escribir “unha historia de amor” co medio que nos rodea?

Sopa de medusa e plástico

 

 

Sopa de medusa e plástico? “Un océano de amor”?

P1030895

Acabamos de inaugurar a Semana Cultural da Ciencia e a Ficción e pouco falta xa para celebrar o 20 aniversario do centro. Hoxe recibimos a Laura Nogueira Mazaira. Ela cursa o último ano Bioloxía. É exalumna e integrante do progama  Global Aprroach by modular experiments (GAME), no que participan alumnos de distintas universidades do mundo ( Indonesia, Xapón, Brasil, Gales, Portugal, etc) para desenvolver o efecto dos microplásticos nos invertebrados mariños.  Convidámola para que nos informase sobre a súa investigación, tema relacionado  coa novela gráfica Un océano de amor de Lupano e Panaccione que leu o alumnado de 3º de ESO.

oCÉANO DE AMOR

Game

Eles

Recibímola con cariño. Para nós é motivo de orgullo que unha das nosas alumnas estea a participar nun proxecto tan interesante. Por outra banda, unindo ciencia e ficción, queriamos poñer en valor a necesidade de que as humanidades e as ciencias vaian da man, así como facer visible o traballo da muller na ciencia.

Nós, os profesores e profesoras, fomos por unha hora alumnos seus. Os mozos e mozas escoitarona con atención, espello do que pode ser un futuro cercano para eles.

Interesantísimo o que nos contou. Soubo conxugar a linguaxe científica e a divulgación e ilustrounos, cunha boa dose de humor e cercanía, sobre a Terra, os recursos que esta nos ofrece,  o uso que estamos a facer deles e as consecuencias que as decisións dos gobernos e as nosas actuacións tiveron, están a ter e terán nun futuro bastante próximo. Apelou á nosa responsabilidade; instounos a reflexionar: acabaremos, inmersos neste  “fishing down”, nas palabras que ela citou do biólogo mariño Daniel Pauly, comendo “sopa de medusa e plancto” tras esquilmar o que os océanos nos ofrecen? Ou seremos quen de escribir “unha historia de amor” co medio que nos rodea?

Sopa de medusa e plástico